Mijn leerkracht in de vijfde klas zong altijd voor me:  “How do you solve a problem like Cecilia?”

Terwijl de leerlingen op de praktijkschool in Rockport, Maine, bijna 25 jaar later leren hoe ze houten boten moeten bouwen, zingen ze hetzelfde lied voor mij. “Hoe doet ze dat toch, die Cecilia, die de mensen laat lachen en zingen?”

Ik kom uit een gezin met acht kinderen. Mijn moeder verliet ons toen ik 3 jaar oud was en zo werd ik opgevoed door mijn alcoholistische vader; eigenlijk nog meer door mijn broers en zussen. Zo werd ik een “survivor”. Geboren in een crisissituatie, van de ene crisis naar de andere om de volgende lawine te overleven.

Mijn passie en enthousiasme voor het leven zijn niet kapot gegaan. In de vijfde klas had ik een geweldige leerkracht, zuster Pauline Marie Petruzella, die een grote invloed op me heeft gehad. Ze was een inspirerende vrouw die haar leerlingen altijd vroeg hun hartewens te vinden… hun dromen te volgen…. om het nodige te doen om een werkelijk mens te worden en van dienst te zijn tot anderen. Zuster Pauline gaf het goede voorbeeld, “Daden zeggen meer dan woorden”. Ze heeft me uitgedaagd om voorbij de omstandigheden in mijn gezinsleven te kijken en als antwoord hierop begon ik een levenslange ontdekkingsreis vol avontuur.

Ik zette overal vraagtekens bij. Ik wilde dat het leven niet zo’n strijd was; ik vroeg me af hoe ik “net als anderen” kon worden en waarom het leven voor mij zo hard was terwijl de mensen om me heen het fijn leken te hebben, of op zijn minst een makkelijkere tijd hadden. Ik dacht dat crisissen in het leven lessen waren waarvan je moest leren. In plaats daarvan voelde ik me er een stuk minder door. Toch ging ik door met mijn reis.

Toen ik zeventien was, te midden van al deze vragen en de zoektocht naar de zin van het leven, kreeg ik een baan in een augurkenfabriek. Daar ontmoette ik John Mildrew, een lieve man die, net als zuster Pauline Marie Petruzella, met veel levenslust in het leven stond. Hij was docent natuurkunde en wiskunde op de middelbare school die een vakantiebaan had. In onze gesprekken gaf Mr. Mildrew me de gift  van het geloven in mezelf. Hij hielp me te zien dat iedere dag  nieuwe kansen brengt en hielp me mijn blik op de wereld te verbreden. Met John Mildrews aanmoedigingen kwam mijn droom uit de vijfde klas om leerkracht te worden weer naar boven.

De twee jaren erop werkte ik als juridisch secretaresse om mijn opleiding te betalen. Ik wilde het zaadje dat Zuster Pauline geplant had en waar Mr. Mildrew voor gezorgd had tot volle wasdom brengen. Ik vroeg me af of ik al mijn levenservaring, inclusief de uitdagingen, de klas in  kon brengen. Misschien kon ik kinderen op dezelfde manier beïnvloeden als deze twee toegewijde leerkrachten; met hoop, liefde en aanmoediging. Zo ontving ik de nodige scholing en begon met lesgeven.

Mijn eerste vijf jaar in het speciaal onderwijs brachten veel bevrediging, maar in het geheel werd ik erdoor ontmoedigd. Ik had een carrière als leerkracht teveel geïdealiseerd, denkend dat ik het leven van ieder kind net zo kon aanraken als mijn vijfde klas lerares bij mij had gedaan. Ik stopte met lesgeven en stopte mijn energie in andere uitdagingen. Ik heb zelfs een privéschool opgericht voor risicojongeren waar ik ze leerde houten boten te bouwen.

In mijn gevarieerde carrière bleef ik op zoek naar geluk en innerlijke rust, dus trok ik me twee jaar lang terug uit de wereld in een plaats genaamd Gentle Wind in Kittery, Maine. Door deze retraite begon ik mezelf te accepteren hoe ik was en kon ik gaan werken met de middelen die ik ter beschikking had. Het is moeilijk deze megasprong in mijn bewustzijn onder woorden te brengen.

Het Gentle Wind Project en de I Ching blijft het het middelpunt van mijn vermogen om te groeien tot een zelfbewust mens die werkt op basis van waarheid en bruikbaarheid in het dagelijks leven .

Ik blijf kinderen ruimte geven, een kans om te groeien. Deze ruimte is hetzelfde als die mij is gegeven toen ik in Gentle wind op retraite was. Het is een heilige ruimte, waar een ieder kan verkennen, in vrede leven en zichzelf kan ontdekken in deze tumultueuze wereld.

In privéconsulten, workshops of in de klas heb ik de intentie om een open, veilige omgeving te vormen waar ieder kan leren hoe hij moet leren. Movement Based Learning is hiervoor een ideale methode omdat het zo duidelijk de vooruitgang laat zien en hieraan gekoppeld het lichamelijke comfort en het grotere gemak van leren. De simpele fundamentele oefeningen die ik leer en toepas geven me een manier om mijn eigen angsten en leerblokkades onder ogen te zien, zo sta ik model voor het gedrag waarvan ik graag wil dat mijn leerlingen het bij zichzelf ontdekken.

Waar ik ook ga in de wereld geef ik onophoudelijk workshops waar kinderen en volwassenen worden uitgenodigd zichzelf zo ver mogelijk te ontwikkelen. Ik geloof dat als ik een verhaal te vertellen heb dat jou kan helpen en begrijpen hoe je in deze wereld kan “zijn”, dat ik dat verhaal vanuit mijn hart met je deel. Ik groei als ik mezelf gereflecteerd zie op de vele gezichten in mijn klas en het leven is veel eenvoudiger als ik mezelf accepteer hoe ik ben en de tijd neem om uit te vinden hoe ik een verschil kan maken in iemand anders zijn leven. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om te accepteren. Als ik mensen en omstandigheden herken en accepteer zoals ze zijn heb ik empathie voor mezelf en anderen, een liefde voor leren en een bereidheid in het proces te zijn, wat dat proces ook mag zijn.

Dan kan ik werkelijk open zijn voor de continue mogelijkheden die ik krijg om te leren. Ik heb een diepe dankbaarheid voor de vele lessen en alles wat andere mensen zo hartverwarmend met me gedeeld hebben. Ik nodig je uit om aanwezig te zijn in het leven en om aanwezig te zijn in het leven van een ander. Het wonder is niet in het lopen op het water, het wonder is dat je er voor een ander mens kan zijn.

Zoals de Orian Mountain Dreamer zo mooi zei:

Het geeft niet hoe oud je bent (of hoe vaardig of niet vaardig); ik wil weten of je het risico wil lopen gezien te worden als een gek, voor de liefde, voor je dromen voor het avontuur van het in leven zijn.”